Gdy się obudziłam, chciałam zobaczyć która jest godzina.
Czekał na mnie sms od Adama : ,,Cześć, tu
Adam. Bardzo się cieszę że będziemy razem mieszkać, już nie mogę się doczekać.
Do jutra, spij dobrze”
Zeszłam na dół na śniadanie, mama mi powiedziała że dzwoniła
ciocia i ze będzie z Adamem o 13,
zjadłam śniadanie, ubrałam się i pojechałam na zakupy. Wróciłam do domu,
poszłam do swojego pokoju, zaczęłam pakować ostanie ubrania gdy do mojego
pokoju wszedł Adam. Był jeszcze ładniejszy niż wczoraj. Od razu się do mnie
uśmiechnął , powiedział że cieszy się ze będziemy razem mieszkać, i ze będziemy
ostro balować. Hmm.. on może tak, bo ja to nie.
Nagle z dołu usłyszałam głos mamy ze mamy już schodzić na dół. Adam
zniósł moja walizkę. Adam żegnał się ze swoją mamą , a ja ze swoimi rodzicami.
Wsiedliśmy do samochodu i ruszyliśmy w drogę.
Adam ciągle mówił jak to było na ostatniej imprezie, jaką
dziewczynę poznał. Myślałam że jest nadętym burakiem, który nic innego nie robi
tylko baluje i zalicza panienki. Nie chciałam już jego słuchać, chyba to
zauważył. I nagle powiedział żebym powiedziała coś o sobie, a co ja mogłam mu
powiedzieć, ze siedziałam w domu, uczyłam się bo chciałam zdać dobrze maturę,
żadnego życia towarzyskiego. Bardzo się zdziwił, ze nie miałam jeszcze
chłopaka, ze taka ładna mądra dziewczyna a jest sama. Gdzieś w głowie myślałam
sobie ze fajnie było by z nim, w sumie jest mądry, trochę nadęty ale można to
zmienić. A na dodatek jest moim ideałem J
Ale za raz otrząsnęłam się ze swoich myśli, ponieważ ustaliśmy w gigantycznym
korku. Okazało się ze Adam nie jest w cale aż taki zly jak na początku
myślałam, rozbawialiśmy o wszystkim i o niczym, opowiadał mi kawały (dobry w
tym był) , co chwilę ruszając do przodu.
Pod blokiem byliśmy po 20, szybko weszliśmy na górę, mieszkanie było piękne,
bardzo nam się tam podobało. Zajęliśmy swoje pokoje, zrobiłam szybko cos do
jedzenia , pogadaliśmy jeszcze chwilę, ja poszłam się wykąpać a Adam oglądał
telewizję.
fajne :) dodaj coś nowego proszę ;D życzę powodzenia w prowadzeniu bloga, na początku jest trudno, bo nie ma czytelników... ale spokojnie, jeszcze nadejdzie czas, gdy będziesz miała całe mnóstwo (pozytywnych) komentarzy :D
OdpowiedzUsuń3maj się, Inka.